پاییز من کولاباریست زخمی

    با خنجری میان دو کتفم

   شبانه...می گذرم...بی فانوس...

    نقاب بر چهره می کشد ستاره

    و ماه از پشت پرده سرک می کشد

    قربانیش را می پاید

     و من

          در فصلی که بهار گره خورده است 

             به دنیا امده ام.